Napakabilis na talaga ng galaw ng mundo ngayon. Minsan iisipin mo na parang hindi na 24 hours ang isang araw eh. Paano ba naman, napakarami ng nangyayari sa bansa natin ngayon: rice shortage, isyu sa Meralco, isyu ng ZTE, sunog eklavu, kasal ni Inah Revilla, sexual harassment case ni Baron Geisler at ang pagbabalik sa showbiz ni Pamela Ortiz sa “Magdusa Ka” kung saan tindera din yata ng ice candy (na may pearls at crystals) ang role niya. Hehe.

At dahil sa dami ng kaganapan araw-araw na parang naka-atang de la rama sa aking shoulders na puro tigyawat, nakalimutan ko na may blog pala ako. At parang nakalimutan ko na rin ang ibig sabihin ng blog at inimbento lang siya ng mga taong walang pambili o nakokornihan sa mga diary na laging may kalendaryo, personal information at units of measure sa harapan. Hehe.

Grabe, it’s been a long time since I had an update. Namasyal pa kasi ako sa long and winding road na tinutukoy ng Beatles kaya lang, hindi ko nahanap kung saan ito nagtatapos. Pero seryoso, parang hindi ako nakatira sa Earth noong mga nagdaang araw. As in, halos hindi na nga yata ako naaarawan at daig ko pa ang naka-quarantine na may bulutong dahil sa pamamalagi ko ng bahay.

Well, mabuti na lang at may Sabado, ang araw kung saan nakalagay sa isang malaking Kyowa Oven Toaster na itago na lang natin sa pangalang UP Sunken Garden ang katawan ko. Kaya kahit isang araw lang ako maarawan, daig ko pa ang tambutso ng tandercats na jeep sa itim. Hehe. Feeling ko tuloy eh kinakantahan na ako ng mga taong kasabay namin na nandoon ng “Africa” ng Toto or nahihiya silang magpa-autograph dahil akala nila eh isa ako doon sa mga bidang “slaves” sa pelikulang Amistad.

And speaking of Sabado, ang araw na iyon ang dahilan kung bakit ako muling nage-exercise ng mga daliri sa computer keyboard namin na punung-puno na ng mga bits ng chichiria na pumapasok sa pagitan ng mga keys. For that, o ayan keyboard ha, alam kong ginagamit kita pero huwag mong sabihing malnourished ka. Hehehe.

So yun nga, Sabado. Matapos ang all-morning flag football endeavor with Team Sunburn Garden (na kung gusto niyong sumali, mag-comment lang dito), feeling ko eh Glo Metal Polish na lang ang solusyon para pumuti ako. But then again, masaya maglaro ng flag lalo na with the TSG people. We’re not just a team, we’re a family. And boy, what a family it is: mother, father, brother, sister (how do you brush your teeth), pinsan, bayaw, brother-in-law, sister-in-law, diko, ditse, kulasisi ni tatay, kulasisi ni nanay, anak ni tatay sa kulasisi, katulong niyo na in reality eh anak pala ng nanay mo at nagawa niya yun dahil telenovela fan siya. And the list goes on…

At hindi ko na lang na-kwento ang nangyari after the game. Ang daldal ko na lang. Naka-epoxy na yan pero iba talaga ang fighting spirit niya. Hehehe. Oh well. Ayun, after ng flag, naglaro pa ako ng basketball with Mengke Bateer, Eugene Villaluz, Red Sternberg, Raymart Santiago at si Swordsman sa Battle Realms. At pagkatapos nun, nag-billy joe Crawford ang mga bellas at minkilar sa Rodic’s ng Shapshilog.

Kaya lang, hindi kami sa Rodic’s lumapstergate kung hindi sa Mangarap Ka Track Oval (a.k.a Lovers Lane 2). Para lang kaming mga high school students na nag-lunch break doon matapos ang matinding ensayo para sa sabayang pagbigkas para sa Linggo ng Wika dahil ang ingay na lang namin. Talk about having four conversation topics pero magkakasama kayo. Oh my, oh my, Tore ni Babel, is you coming down on me???

At sa hinaba-haba ng pinagsasasabi ko, iniisip niyo kung ano ang main event. Wait lang, we’ll cross the bridge, come on let’s go. So matapos ng lapstergation, binasa sa hukuman ang evidence A at B: ang mga break-up letters ni Sternberg. At grabe, tinalo niya ang Centrum sa pagka-complete, mga bekla! Walang sinabi ang Kodigo ni Kalantiaw sa dami ng aral na napulot namin mula doon. As in, pwede na siyang maging Saligang Batas ng Pilipinas in itself.

And after that, heto na, heto na, heto na, waaaaahhhh! Doo bidoo, bidoo, bidoo, bidoo (Oh tama na korni na. Pero sige, dagdagan natin ang ka-kornihan. For that, ano ang apelyido ni Doo Bidoo? Hehehe). Ok, banda musiko ng Zone 457, Barangay X3+ 32-5, drum roll please. At kayong mga nagbabasa, gayahin niyo ang nginig dance ni Kirai kapag may drum roll. Hehe.

At dahil medyo maselan ang pangyayari, pasensya na kung mag-iiba ako ng lengwahe.

Naka-shombay kami ng some prendibams kay sa Mangarap Ka Track Oval nang may napansin kaming isang East meets West shopols na naka-bisikleta at jumupo sa may bandang jikod (or in the words of PAGASA, bandang North North West namin. Hehehe). Ok, si Manchurian Candidate eh Caucasian ang moda. Mga tipo niya yung turuan mo lang rumampa eh pwede na siyang maging model, with or without working permit. Hehehe.

Si bellas naman eh sam milby kinda East Asian Co-Prosperity Sphere Beauty! Witchelsea marie ko lang na-kumpil marie kung Chinee de Leon. Kimchi o Kimono ang fez niya. Pero ang up sound ko, ganders fatale si mama! As in nung na-shuaist ko siya ng iklayt, na-feel ko ang pagbagsak ng mga cherry blossoms at narinig ko ang mga silver bells on a hill. Hehehe.

Noong una, young love sweet love ang moda ni bellas at Manchu. Caress nail polish here, Lapches there, Tats Faustino everywhere and chova-chova till the end of time. Shopos, nag-transfer station sila ng puwesto mula sa damuhan papunta sa Mangarap Ka Grandstand. Noong una, parang PDA lang ang kyeme nila so kebs pa akesh sa kanila. Pero nung na-shuaist ulit sila ni Tita Angge, nag-lucky manzano ang mga eyes gems kay!

Haggardo versoza, mga friendivams, kinyorpas ni bellas ang mala-meter stick na Kenny ni Caucasian shombolin. As in, kahit some vertical clearance: a lot of meters ahead ang distancia amigo nila, Balay Kalinaw pa rin ang pag-shoshok ng Kenny ni kuya sa Lipovitan ni Ateng. At huwag kayo, hindi lang kami ang nakapansin sa kanila kung hindi lahat ng nandoon pero tuloy pa rin sila sa kanilang last full show.

Sa ginagawa nilang yun, naalala ko tuloy yung kantang “Jumpin’ Jumpin’ “ ng Destiny’s Child kasi nagbounce-bababounce ba bounce, ba bounce ang jolo revilla ni merla bautista sa Kenny ni papa at shi-nake, shashashake, shashake shashake niya itembang sa handyman niya.

At dahil doon, wala na lang nagawa ang mga kasama kong girlalu kung hindi humilata sa damuhan at nagpumilit na maghanap ng constellations sa langit kahit mga alas-tres pa lang ng hapon noon. Pero ako, isa na lang ang mental message ko para kay bellas: “what a job well done, konnichiwa, harigatu, sayonara, ni hao, siopao, anenyang, bonginamersht!”

Well, that is something that you don’t see everyday. At dahil sa nangyaring iyon, ipo-propose ko sa mga tagapamahala ng UP na maglagay ng “No Blowing of Horns” sign sa Mangarap Ka Grandstand bilang paalala. At ang mahuhuling lumalabag sa parusang ito eh Carillon ang dapat kyorpasin! Oh keribels niyo yun?

Hehehe. At dito nagtatapos ang chova ko. Haay, it’s nice to be back.

Babushka Major!